Türk Sineması’nın 80’li yıllarda kazandığı en yetenekli oyuncularından biri olan Nur Sürer her konuda sadelikten yana yalın, duru, olduğu gibi,
sanata âşık bir sanatçı…
80’li yıllar Türkiye’de fotomodellerin sinemadan teklif aldığı bir dönemdi.
1977 yılında fotomodellik yapıyordum; birkaç film teklifi almıştım.
Ancak sinemaya çok önem verdiğim için ilk gelen teklifi o an değerlendirmeyi düşünmedim. Erden Kıral’ın yönetmenliğini yaptığı “Bereketli Topraklar” filmiyle,
başladım sinemaya. Sonra diğer film teklifleri, projeler art arda geldi.
Bir takım teklifler gelse de ben yine iyi bir proje için 1 yıl bekledim. Sonra,
1980 yılında Sinan Çetin’in “Bir Günün Hikâyesi” filminde oynadım. Filmin çekildiği
yıl 12 Eylül darbesi olduğundan filmimiz sansüre uğramıştı. O yıllar şarkıcı filmlerinin bol çekildiği bir dönemdi ve öyle bir işin içinde olmak istemedim.
Çünkü seçim yapma şansım vardı. 83 yılında Şeref Gören’le “Derman” adlı bir filmde çalıştım. Ondan sonra kendiliğinden bir sürü iş geldi. Yılda 2 veya 3 filmde çalıştık
diyebilirim. Yaklaşık 40’a yakın filmde rol aldım.
Gerçekten iyi filmlerde oynadığım için kendimi şanslı sayıyorum. O dönemler sinemada genç kuşak yönetmen olan, şimdilerin bilinen ve sayılan yönetmenlerinden Zeki Ökten,
Şerif Gören gibi isimlerle çalıştım. 1991 yılında “En İyi Yabancı Film” dalında Oscar ödülü kazanan “Umuda Yolculuk” filminde oynamış olmak benim için çok önemlidir.
“Uçurtmayı Vurmasınlar” filmi de öyle…
1982 yılında Altın Portakal Film Festivali’nde “Uçurtmayı Vurmasınlar” ile
“En İyi Kadın Oyuncu”; 1989 yılında Altın Portakal Film Festivali’nde “Bir Günün Hikâyesi” filmi ile “En İyi Kadın Oyuncu”; 2002 yılında da Ankara Film Festivali’nde
“Sır Çocukları” filmiyle yine "En İyi Kadın Oyuncu" ödülünü almıştım.
Asi dizisi çekimleri Antakya’da olduğu için uygun zamanlarda İstanbul’a, ailemin yanına gidiyorum. Ailemden bahsetmek gerekirse… Şu an ikinci evliliğimi yürütmekteyim.
21 yaşında, üniversiteye giden bir oğlum var. Aile yaşantısını, ev işini, yemek yapmayı severim.
Evde rahatlığa çok önem verdiğim için olsa gerek, çiftlikte yaşayamazdım diye düşünüyorum. Evimin dekorasyonunda rahatlığa önem verdiğim için bunu bozduğunu düşündüğüm
eşya, aksesuar gibi unsurları da evimde çok bulundurmuyorum. Evde kedim olduğundan koltuklarda bir yıpranmışlık var.
Bunun dışında, evimde kitap çok olduğu için buna göre de bir düzenim var. Her konuda sadelikten yanayım.
